هرگز از روز جوانی نشدم یکدم شاد

که نماندست کنون طاقت بیداد مرا

راز من جمله فرو خواند بر دشمن و دوست

اشک ازین واسطه از چشم بیفتاد مرا

مادر دهر ندانم به چه میزاد مرا

دامنم دجله بغداد شد از حسرت آن

که نسیمی رسد از جانب بغداد مرا