یاد باد آنکه چو خواجو ز لب و دندانت

بر میان دست تو هر لحظه کمر بود مرا

یاد باد آنکه برون آمده بودی بوداع

وز سر کوی تو آهنگ سفر بود مرا

در دهان شکر و در دیده گهر بود مرا