چو روی دوستان باغست و بستان

نهم پی بر پی آن ابرو کمان را

شکر بر خویشتن خندد گر آن ماه

بشکر خنده بگشاید دهان را

بروی دوستان بین بوستان را

چو می دانی که دورانرا بقا نیست

غنیمت دان حضور دوستان را