ز دود سینه کنم تیره چشم کیوان را

شبی که راه هم آه آتش افشان را

ببر طبیب صداع از سرم که این دل ریش

ز بهر درد فدا کرده است درمان را

مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینی