اگر چنانکه ندانی بپرس چوگان را

نوباد پای زمین کوب را بجلوه درآر

که ما به دیده زنیم آب خاک میدان را

مگو بگوی که سرگشته از چه میگردی

مکن ملامت خاجو که از گل صد برگ

مجال صبر نباشد هزار دستان را