مکن ملامت خاجو که از گل صد برگ

که ما به دیده زنیم آب خاک میدان را

مگو بگوی که سرگشته از چه میگردی

اگر چنانکه ندانی بپرس چوگان را

مجال صبر نباشد هزار دستان را