بفردوسم مکن دعوت که بی آن حور مه پیکر

برآرم آه و در یکدم بسوزانم مغیلانرا

اگرهمچون خضر خواهی که دایم زنده دل باشی

روان در پای جانان ریز اگر دستت دهد جانرا

کسی کو آدمی باشد نخواهد باغ رضوانرا

ببوی لعل میگونش بظلماتی در افتادم

که گر میرم ز استسقا نجویم آب حیوانرا