چو مستان حرم خواجو جمال کعبه یاد آرد

دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستانرا

مگر باد سحرگاهی هواداری کند ور نی

نسیم یوسف مصری که آرد پیر کنعانرا

ز آب چشم خون افشان کند دریا بیابانرا