گهی که بنگرم آن ساعد نگارین را

روا مدار که سلطان ندیده هیچ گناه

ز خیل خانه براند گدای مسکین را

مرا بتیغ چه حاجت که جان برافشانم

چرا ملامت خواجو کنی که چون فرهاد

بپای دوست در افکند جان شیرین را