بود آیا که بمقصود رسانند او را

حیف باشد که چنان روی ببیند هرکس

زانک کوته نظران قدر ندانند او را

هست مقصود دلم زان لب شیرین شکری

راز عشاق چو از اشک نماند پنهان

فرض عینست که از دیده برانند او را

هر که جان در قدمش بازد و قدری داند