داوری پیش که شاید برد اگر بی موجبی

همچنین رفتست در عهد ازل تقدیر ما

سرو را باشد سماع از ناله دلسوز مرغ

مرغ را باشد صداع از ناله شبگیر ما

خون درویشان بی طاقت بریزد میر ما

هم مگر لطف تو گردد عذر خواه بندگان

ورنه معلومست کز حد میرود تقصیر ما