ما شکار افتاده و شیر فلک نخجیر ما

هم مگر لطف تو گردد عذر خواه بندگان

ورنه معلومست کز حد میرود تقصیر ما

صید آن آهوی روبه باز صیاد توئیم

تا دل دیوانه در زنجیر زلفت بسته ایم

ای بسا عاقل که شد دیوانه زنجیر ما

از خدنگ آه عالم سوز ما غافل مشو