بنمود چشم مست و بر مزم عتاب کرد

آبیست پیش کوثر آتش نشان ما

مائیم فتنه ئی که در آخر زمان بود

ور نی کدام فتنه بود در زمان ما

کاخر چنین بود غمت از ناتوان ما

در باغ وصل اگر نبود چون تو بلبلی

کم گیر پشه ئی ز همای آشیان ما