یعنی گمان مبر که کشد کس کمان ما

در باغ وصل اگر نبود چون تو بلبلی

کم گیر پشه ئی ز همای آشیان ما

میکرد در کرشمه به ابرو اشارتی

کس با میان ما نکند دست در کمر

الا کمر که حلقه شود برمیان ما

خواجو اگر چه در سر سودای ما رود