ای دل نگفتمت که مرو در کمند عشق

کز غم چنان شوی که نبینی بخواب خواب

ای دل نگفتمت که ز ترکان بتاب روی

زانرو که ترک ترک ختائی بود و صواب

آخر بقصد خویش چرا میکنی شتاب

ای دل نگفتمت که اگر تشنه مرده ئی

سیراب کی شود جگر تشنه از شراب