و افتاده من دلشده از دیده بغرقاب

او خون جگر خورده و من خون دل ریش

او می به قدح داده و من دل به می ناب

او بر سر من اشک فشان گشته چو باران

من باغم دل ساخته و سوخته در تب

و او از دم دود من دلسوخته در تاب

چون دید که خون دلم از دیده روان بود