میداد روان شربتم از اشک چو عناب

من باغم دل ساخته و سوخته در تب

و او از دم دود من دلسوخته در تاب

چون دید که خون دلم از دیده روان بود

جز شمع جگر سوز که شد همدم خواجو

کس نیست که او را خبری باشد از این باب