پیکرم بین غرقه در خونست چون چنبر در آب

بر گل خودروی رویت کبروی حسن از اوست

سبزه سیراب را بنگر چو نیلوفر در آب

تا بر آب افکند زلفت چنبر از سیلاب چشم

مردم دریا نیندیشد ز طوفان زان سبب

مردم چشمم فرو بردست دایم سر در آب

گر چه زر در خاک میجویم که از خاکست زر