زانک رسمست که برجامه فشانند گلاب

گر چه نقش تو خیالیست که نتوان دیدن

همه شب چشم توام مست نمایند بخواب

ترشود دم به دمم خرقه ز خون دل ریش

پیر گشتی بجوانی و همانی خواجو

دو سه روزی دگر ایام بقا را دریاب