ای فتنه صبح خیز! آمد گه صبح، خیز!

بگشای ز مه کمند بردار ز رخ نقاب

من بنده ام و تو شاه من ابر سیه تو ماه

من آه زنم تو راه من ناله کنم تو خواب

درجام عقیق ریز آن باده لعل ناب

آمد گه طوف و گشت بخرام بسوی دشت

چون دور بقا گذشت بگذر ز ره عتاب