بر مه فکنده برقع شبرنگ روز پوش

ای چشم نیم خواب تو از من ربوده خواب

وی زلف تابدار تو بر مه فکنده تاب

مه را که دید ساخته از تیره شب نقاب

روزم شبست بیتو و چون روز روشنست

کان لحظه شب بود که نهان باشد آفتاب