زخم پیکان تو مرهم باشد و بندت نجات

تا برفتی همچو آب از چشم دریا بار من

پیش جیحون سرشکم میرود آب فرات

بنده ام تا زنده ام گر میکشی ور میکشی

از دهانت بوسه ئی جستم زکوه حسن را

گفت خاموش ای گدا برهیچ کی باشد زکوه

با خیالت دوش می گفتم که مردم از غمت