ایدریغ ارعیش ما را دست میدادی ادات

چون ترا گویم که لالای توام گوئی که لا

جان ببازم بی سخن چون بت پرستان پیش لات

نغمه عشاق در نوروز خوش باشد ولیک

گرحیا داری برو خواجو ودست از جان بشوی

زانک لعل جان فزایش میبرد آب حیات