تا چند کشم محنت و بیداد ز دستت

تا دور شدی از برم ای طرفه بغداد

شد دامن من دجله بغداد ز دستت

از دست تو فردا بروم داد بخواهم

بی شکر شیرین تو در درگه خسرو

بر سینه زنم سنگ چو فرهاد ز دستت

گر زانک بپای علمم راه نباشد