از شرم شود غرق عرق صبح جهانتاب

او را که دهد قطره ئی از بحر سماحت

در مذهب صاحب نظران باده مباحست

زینسان که دهد چشم تو فتوای اباحت

پیش رخ زیبای تو از روی صباحت

در دیده خورشید چو یک ذره حیا نیست

آید بسر بام تو از راه وقاحت