نمود طلعت و آتش در آفتاب انداخت

بیا که ساقی چشمم بیاد لعل لبت

ز اشک در قدح آبگون شراب انداخت

عروس مهوش ساغر نگر که وقت صبوح

گذشت نغمه مطرب ز ابر و غلغل ما

خروش دردل نالنده رباب انداخت

چو زهره دید رخ زرد و اشک خواجو گفت