چو زهره دید رخ زرد و اشک خواجو گفت

نمود طلعت و آتش در آفتاب انداخت

گذشت نغمه مطرب ز ابر و غلغل ما

خروش دردل نالنده رباب انداخت

که مهر در قدح زر شراب ناب انداخت