تاری از زلف تو افتاد به چین وز غیرت

قدحی ده که دل خسته بیمار بسوخت

داروی درد دل اکنون ز که جویم که طبیب

دل بیمار مرا در غم تیمار بسوخت

خون دل در جگر نافه تاتار بسوخت

بلبل سوخته دل را که دم از گل میزد

آتش عشق بزد شعله و چون خار بسوخت