آتش عشق بزد شعله و چون خار بسوخت

تاری از زلف تو افتاد به چین وز غیرت

خون دل در جگر نافه تاتار بسوخت

بلبل سوخته دل را که دم از گل میزد

اگر از هستی خواجو اثری باقی بود

این دم از آتش عشق تو بیکبار بسوخت