مهر دل آب رخم ز آتش سودا می ریخت

صبح کز چشم فلک اشک ثریا می ریخت

آن سهی سرو خرامان ز سر زلف سیاه

دل شوریده دلان می شد و در پا می ریخت

چین گیسوی دوتا را چو پریشان می کرد