شعر شیرین مرا ماه مغنی می خواند

دل شوریده دلان می شد و در پا می ریخت

چین گیسوی دوتا را چو پریشان می کرد

مشک در دامن یکتائی والا می ریخت

و آب شکر بلب لعل شکر خا می ریخت

در قدمهای خیال تو بدامن هر دم

چشم دریا دل من لل لالا می ریخت