کاب او دمبدم از رهگذر ما می ریخت

چون صبا شرح گلستان جمالت می داد

از هوا دامن گل برسرصحرا می ریخت

اشک از آنروی ز ما رفت و کناری بگرفت

موج خون دل فرهاد چو می زد بر کوه

ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت

عجب ار مملکت مصر نمی رفت برود