زان همه سیل که از چشم زلیخا می ریخت

موج خون دل فرهاد چو می زد بر کوه

ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت

عجب ار مملکت مصر نمی رفت برود

مردم دیده خواجو چو قدح می پیمود

خون دل بود که در ساغر صهبا می ریخت