مردم دیده خواجو چو قدح می پیمود

ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت

عجب ار مملکت مصر نمی رفت برود

زان همه سیل که از چشم زلیخا می ریخت

خون دل بود که در ساغر صهبا می ریخت