عزم سفرش از گذر حب وطن خاست

سودای دل سوخته لاله سیراب

در فصل بهار از دم مشکین سمن خاست

تا چین سر زلف بتان شد وطن دل

آن فتنه که چون آهوی وحشی رمد از من

گوئی ز پی صید دل خسته من خاست

هر چند که در شهر دل تنگ فراخست