بیاراست خوان و بیاورد می

بهاری یکی خوش منش روز بود

دل افروز یا گیتی افروز بود

سراپرده و خیمه فرمود کی

هم اندر زمان تندباری ز کوه

برآمد که شد نامور زان ستوه

جهان سربسر گشت چون پر زاغ