فتنه بنشان و یک زمان بنشین

راستی را چو بندگان بر پاست

او چو آزاد کرده قد تست

لاجرم دست او چنان بالاست

که قیامت ز قامتت برخاست

هر که بینی بجان بود قائم

جان وامق چو بنگری عذراست