روزی گدای کوی خودم خوان که بنده را

وانگه در سرای تو خلوتسرای ماست

گر ما خطا کنیم عطای تو بیحدست

نومیدی از عطای تو حد خطای ماست

این سلطنت بسست که گوئی گدای ماست

حاجت بخونبها نبود چون تو می کشی

مقتول خنجر تو شدن خونبهای ماست