آنک نقش رخ خورشید عذاران می بست

زانک دشنام که محبوب دهد عین دعاست

طلب از یار بجز یار نمی باید کرد

حاجت از دوست بجز دوست نمی شاید خواست

چون نظر کرد رخ مهوش خود می آراست

گر توان حور پریچهره جدائی خواجو

تو مپندار که او یک سر موی از تو جداست