یا نه مشاطه ز بیخویشتنی گرد عبیر

شبش از چشمه خورشید برانگیخته است

گوئیا آنک گلستان رخش می آراست

سنبل افشانده و بر برگ سمن ریخته است

گرد آئینه چینش بخطا بیخته است

تا چه دیدست که آن سنبل گل فرسا را

دستها بسته و از سرو درآویخته است