دانی که برعذار تو خال سیاه چیست

خود را به زر نگر که چنان بر تو بسته است

با من مکن به پسته شیرین مضایقت

آخر نه شهر جمله پر از قند و پسته است

زاغی که بر کناره باغی نشسته است

من چون ز دام عشق رهائی طلب کنم

کانکس که خسته است بتیغ تو رسته است