خسرو آنست که او را چو تو شیرینی هست

چشم مخمور تو گر زانکه ببیند درخواب

هیچ هشیار دگر عیب نگیرد برمست

خسروانند گدایان لب شیرینت

دلم از روی تو چون می نشکیبد ز آنروی

ببرید از من و در حلقه زلفت پیوست

دوش گفتم که بنشین زانک قیامت برخاست