فتنه برخاست چون آن سرو خرامان بنشست

دلم از روی تو چون می نشکیبد ز آنروی

ببرید از من و در حلقه زلفت پیوست

دوش گفتم که بنشین زانک قیامت برخاست

زاده خاطر خواجو که بمعنی بکرست

حیف باشد که برندش بجهان دست بدست