مهر رخسار تو در جان من شوریده دل

زلف هندویش چرا نعلم بدانسان تافتست

گر نمی خواهد که ما را رشته جان بگسلد

آن طناب چنبری بهر چه چندان تافتست

همچون ماه چارده در کنج ویران تافتست

آن بنا گوش دل افروزست یا مه یا چراغ

کز شب زلف تو چون شمع شبستان تافتست