همچو زلفت کار خواجو روز و شب آشفته بود

در دلم گوئی که صد خورشید تابان تافتست

بنده تا دست طلب در دامن عشق تو زد

هرگزت روزی زغفلت سر ز فرمان تافتست ؟

با تو گر یک روز روی از مهر و پیمان تافتست