گوئیا زلف تو دارد که بسی آشفتست

همچو خورشید رخ اندر پس دیوار مپوش

زانکه کس چشمه خورشید به گل ننهفتست

دل گم گشته که بر خاک درت می جستم

چون توانم که ز کویت بملامت بروم

کاب چشم آمده و دامن من بگرفتست

از سر زلف درازت نکنم کوته دست