گر کسی گفت که شعرش گهر ناسفتست

گل دمیدست و همه ساله بهار اشکفتست

بسکه خواجو همه شب خاک سر کوی ترا

بدو چشم آب فشاندست و بمژگان رفتست

چه زند گوهر ناسفته که گوهر سفتست