آنکه گویند که برآب نهادست جهان

پیش صاحب نظران ملک سلیمان بادست

بلکه آنست سلیمان که ز ملک آزادست

مشنو ای خواجه که چون درنگری بر بادست

هر نفس مهر فلک بر دگری می افتد

چه توان کرد چون این سفله چنین افتادست