دل درین پیرزن عشوه گر دهر مبند

مشنو ای خواجه که چون درنگری بر بادست

هر نفس مهر فلک بر دگری می افتد

چه توان کرد چون این سفله چنین افتادست

کاین عروسیست که در عقد بسی دامادست

یاد دار این سخن از من که پس از من گوئی

یاد باد آنکه مرا این سخن از وی یادست