باز مرغ دل من در گره زلف کژت

دلم از آتش هجر تو کباب افتادست

گر چه خواب آیدت ای فتنه مستان در چشم

هر که از چشم و رخت بی خور و خواب افتادست

همچو کبکیست که در چنگ عقاب افتادست

ای که بالای بلند تو بلای دل ماست

دلم از چشم تو در عین عذاب افتادست